" به مهدی اخوان ثالث " یک نفرآنسوفلانآن مردآنسوترکه نشسته با خودش اسرار می خواندآری اومرد شهر آشوب اکنون خفته آشوب است

من نمی دانمتو که هستیتو چه می خواهیتو کجای مسلخ بی راه و برگشت می آ یی

گربه دیواری ما بس عجب کاریستکار یک دیوانه که هر روز می خنددشعر می خواند ضجه می بنددکار یک دیوانه که هر روز می خنددگربه دیواری ما بس عجب کاریستکار ویرانخانه ای از عهد ساسانیستکه گلوی استخوانش راحرفها خوردندپنجه هایش را تحفه مانیست

من سکوتم پر از اين ثانيه هاستکه تو مي آيي و با من تا صبحقصه مرغ سحر ميخوانياز صداي نفس تازه صبحمي شوي سبز چو آن سايه کاجودلت را چو قناري هر دممي بري با من و دل مهماني

ما که رنجوریم ما که دنیا گردهای سرد و منفوریمچشم های سخت و بی رنگیمکاسبان این خیابان نسنجیدهمردمان باستان برگشته امروزکاممان را برده از این شهر بی پرواآه - بتشنگانیم از لب دریاخوابزندگانیم از سر پرواشب نخوابیده پریچه مردمان دردروز گردان شب یلدا

اتش اینجا گرم آتش اینجا خوبآتش اینجا پاک و معصوم استآتش اینجا آفتابی است بی پرواکاروانی است پر رونقشاعری نام آور است  اینجا

در مسیری سخت که مردان جهنمدر آن راه میرفتندمن رفتمخشم همچون خوشه های خشم می جوشیدوز شکاف روزنی کز وهم پیدا بودخوب پیدا بود

  روزگاری سخت درزندان روزگاری سرد گوئیاپندارمان باوهم میشدگرم باچراغی که همیشه سرد و روشن بود خواب را چون مومیایی از روان می برد